Sisli bir aralık sabahına uyandı şehir. İlk sabahta çok derin olmayan sis, zaman öğleye doğru ilerledikçe yoğunluğunu daha da arttırmaya başladı. Çalıştığı ofis konum itibariyle şehrin doğu kısmını görebilecek bir yerdeydi. Bu nedenle ofisin geniş pencerelerinden sabahın ilk anlarını panoramik bir perspektifte izleyebilme şansına sahipti.
Sadece sabahın anlarını değil mesaide bulunduğu günler boyunca mevsimlerin değişikliğini de izleyebilirdi. Ancak işin ve hayatın meşgalelerinden tabiattaki değişiklikleri keyifle izleyememekten muzdaripti. Her türlü keyifli işi ""emekli olunca yaparız" diyerek hep bir sonraya ertelemek alışkanlığı olmuştu. Kafası değişik, zihin bozucu, idrak kapayıcı, çevresini fark etmesini engelleyen bir çok vesvese ile doluydu.(20.02.2026)
Zihni bu keşmekeşlerle meşgulken günler geçiyor, aylar mevsimler birbiri üzerine geçerek hayatı istenmeyen sona doğru ilerliyordu. Şu an yazmak için tuşlara basarken bile sağ tarafında beşer katlı apartmanların biraz daha yükseğinde olduğu için çevreyi daha iyi görebildiği işyerinin geniş pencerelerinden ta Akhisar tepelerine kadar Gediz Ovasının kuzey doğu yönünü rahatlıkla görebiliyordu.
Eski ticaret lisesinin ön bahçesindeki kocaman çam ağaçlarının üst dallarının kuzey doğu rüzgarıyla nasıl sallandığını, dallar arasındaki yuvalarında rahatsız olan kuşların yuvalarını bırakarak uçmaya başladıklarını, ara ara sertleşen kuzey rüzgarının işyerinin dış duvarlarına çarparak çıkardığı ıslık seslerini, rüzgarın -bir derin hocanın nefesinden çıkan ses gibi- üfürmesini duyarken, alt yoldan telaşla geçen motosikletlinin sesi de kulağına geliyordu.
Bu arada içerde iş arkadaşlarının işle ilgili günlük mutad konuşmalarını kulakları duyduğu halde, yazıya odaklandığı için ne konuştuklarını anlamlandıramamıştı. İnsan önem verdiği her ne ise sadece onu farkediyor.
İşte böyle...
(Cuma 20 Şubat 2026-31.07.2026)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder